Peter Berger       Gedichten - De twee seizoenen van liefde


       De twee seizoenen van liefde: Inhoud                                                              

 

VOORJAAR VOOR MIJZELF

1

Er ligt rijp op de velden
naar het zuiden. mijn oog ziet het,
maar mijn gedachten willen er niet in.

het bruinachtig hakhout,
de witbestoven grashoopjes,
zoveel trillende vingers,

meer dan het is is het verdriet,
zou willen dat jij het ziet,

of is alles altijd eenzaam wat gebeurt
en bij de ogen afgescheurd?

                                                                                   

2

Het is juist met dit rijden
dat ik me geen raad weet,
de auto, die een verkeerde
draad weeft aan het landschap.

kleine kabine van
glas en rook,
de woorden van jou naar mij
tollend langs de vluchtstrook

en de magere, schrikachtige
voorjaarsknieŽn van het geboomte -
zoals het nergens naar toe
door de weilanden holt, erg ijl,

laat het ons achter
of rijden wij weg?
is het gezien of alleen maar gezegd?
wanhoop is het, maar zachter.