Peter Berger       allemense - stukjes van Peter Berger


          Inhoud                                                                                                 

       


Idylle


Beneden, in de open deur van het flatportiek blijf ik even staan om de krant door te bladeren, die ik net uit de bus heb gehaald. Want hoewel ik dagelijks in de buurt van het nieuws vertoef, heb ik ergens een restje van gevoel behouden, dat het allemaal pas waar is, als ik het 's avonds uit de bus heb gehaald. De koppen, zie ik, zijn tamelijk geruststellend, dat is ook heel wat, en voor vandaag kan me niets meer gebeuren. En ik wil al met de krant onder de arm naar boven gaan, om van de rustige avond te genieten. Want ik word een beetje bedaagd, geloof ik. En terwijl ik nog wat sta te talmen, en een beetje in het algemeen naar de mooie lucht kijk, en naar de 'spelende kinderen, en de mensen die bij de bootjes aan de overkant bezig zijn, wordt mijn oog getrokken door iets merkwaardigs. Ik vind het tenminste een vreemd tafereeltje.
Een van de jongens daar staat aan de overzijde en houdt met zijn rechterarm een meisje omkneld. Dat meisje schat ik op een jaar of dertien, veertien, en de knul, een aspergeachtige jongen, zal niet veel ouder zijn. Een tweede meisje met een fiets aan de hand, staat een paar meter verder op, en dat meisje jengelt. Kom nu toch, roept dat meisje. Blijf je zo de hele dag staan? Maar haar vriendinnetje blijft in haar slordige omhelzing met de asperge staan, en komt niet. Wel zijn de jongetjes, die op de stoep aan het voetballen waren een beetje aan het grinniken, en kijken mij vanonder hun oogleden steels en met een blik van een beschaamde verstandhouding aan. Ze grinniken met een geluidje dat nog avonden lang gefluister in de vallende schemering belooft.
Gluurderig spelen ze door. Schiet je nu op? roept het meisje met de fiets. Maar de twee zijn nog bezig. Als een vraagteken hangt het meisje in de armen van de jongen, en ze kussen elkaar vol op de mond. Dan, alsof zij even

.


van limonade drinken opkijkt roept ze losjes: ja, ik kom al. En tot de jongen hetzelfde neutrale toontje: ik ga er vandoor, hoor. Maar de jongen laat zijn vraagteken nog niet los. Ik ga echt, zegt het meisje met de fiets, en maakt aanstalten om op te stappen. Ja ik kom, roept het meisje weer. Maar ze maakt zich nog niet los. Het gejaagde meisje stapt op de fiets, trapt een slag, en als dat geen resultaat heeft, stapt ze zielig weer af. We komen te lt, roept ze met iets van wanhoop in haar stem. Kom joh, zegt de ander lacherig tot die Jongen. Blijf je de hele avond zo staan? Ze zakt uit zijn armen, en nu gaan ze uit elkaar. Heel langzaam. Niet omdat ze nauwelijks kunnen scheiden. Maar uit een spookachtige landerigheid, als een stuk kauwgom dat langzaam in twee stukken getrokken wordt. Hier ben ik al, zegt ze tot haar vriendinnetje, en gaat achterop de bagagedrager zitten. Nou zeg, klaagt die ander nog na, jij bent ook een zeurpiet. Maar de laatste antwoordt niet, kijkt niet op of om.
De jongen slentert naar een van de bootjes, en zegt hoi, tegen een paar vriendjes die daar nog bezig zijn. Het gaat allemaal zo terloops, dat ik me afvraag waarom ik me verbaas. Maar ik sta me te verbazen. Ik verbaas me, maar ik kan niet goed onder woorden brengen waarom. Ik moet aan de tijd denken dat ikzelf zo oud was, de geheimzinnigheid waarmee je dacht aan meisjes, aan kussen, die afgrondloze wanhopige zaligheid, die zomeravonden vol beloftevol niet durven. Ik moet er aan denken, aan dat onbeschrijfelijke jongensverlangen, dat gevoel dat later wel dieper, maar nooit heerlijker zal worden, dat bibberig onvervulde. En terwijl ik de twee wegfietsende meisjes op die zwiebelende fiets nakijk voel ik iets van verbaasd meelij. En met mijn krant ga ik naar boven
.